Kinderen zijn (h) eerlijk

Ruben, ons neefje van 4, komt dinsdag uit school langs ons huis fietsen en ziet ons buiten staan.
Het eerste wat hij roept:

Hoe is het met Bing, zit z'n handje er al aan?
Als ik hem uitleg dat er geen handje aan komt is de vraag:

Nooit niet?
- Nee nooit niet.
Ook niet als hij zestig is?
- Nee, ook niet als hij zestig is.

We schrijven dit stukje omdat we nu een paar dagen thuis zijn en aan iedereen willen laten weten dat we apetrots zijn op ons mooie mannetje.
Dat Bing voor anderen misschien een beetje bijzonder is omdat hij een handje mist, is voor hem en voor ons geen probleem. Het is duidelijk zichtbaar, dus we doen geen moeite om het te verbergen en als er vragen zijn kun je die ons gewoon stellen.
Voor ons is het de afgelopen twee weken al heel gewoon geworden dat kinderen de arm van Bing uitgebreid bekijken en er (h) eerlijke vragen over stellen.

Aan kinderen leggen wij uit dat Bing geboren is met maar één handje en daar heel veel mee kan. Als een kindje in de buik groeit dan komen er armen, handjes, benen en voetjes aan de baby en bij Bing is er dus maar 1 handje gegroeid. Ook in Nederland worden er kinderen geboren met bijvoorbeeld met maar 1 handje. Ze lijken een beetje anders maar kunnen net zoals jij gewoon spelen. Ook vragen kinderen waarom Bing nu bij ons woont: Bing zijn papa en mama kunnen in China niet meer voor hem zorgen, daarom woont hij nu bij ons. Nu heeft hij een papa en mama in Nederland die voor hem mogen zorgen. Voor hij bij ons kwam wonen, woonde hij in een heel groot huis met allemaal andere kindertjes. De kinderen leven daar bijna de hele dag in hun bedje en met zijn allen op 1 kamer. De kindertjes kennen daar ook geen auto's of blokken om mee te spelen.
Bing moet aan heel veel dingen dan ook wennen en leren hoe het allemaal gaat.