In het vogelnest

We zijn weer in de lucht, nu vanuit Beijing.

Gisteren(maandag) hebben we lekker uitgeslapen en vervolgens voor de laatste keer van het ontbijt genoten. Daarna moesten de koffers worden gepakt. Rond de middag is papa met beide koters onder de douche geweest, wat een mooi waterballet opleverde. Daarna hebben de kinderen nog eventjes geslapen en kon papa de laatste papieren invullen, samen met gids Connie en de benodigde kopieen laten maken.
Om 16.30 uur aantreden in de lobby om voor de laatste keer met de bus door Guangzhou te rijden naar het immens grote vliegveld van Guangzhou. Gids Connie heeft ons ingecheckt en vervolgens hebben we uitgebreid afscheid genomen.
Om 19.30 uur konden we in het vliegtuig en om 20.00 uur werd de pier afgekoppeld. Om 20.15 uur verlieten we definitief de geboortegrond van onze zoon en vlogen we richting Beijing. Toen de wielen van de grond kwamen gaf dat toch wel een bijzonder gevoel. Al na een kwartier vliegen lag Bing te snurken. Het maakte hem blijkbaar niet zoveel uit. Maud was niet voornemens te gaan slapen en maakte dankbaar gebruik van de lege stoelen in het vliegtuig. Tegen 22.30 werd de landing ingezet en op het moment dat het landingsgestel uit ging, viel Maud in slaap.....
Op het vliegveld van Beijing werden we opgewacht door gids Jennie en werden we per bus naar het hotel gebracht. Daar aangekomen konden we inchecken en daarna nog het verzamelde papierwerk doornemen en overdragen aan Jennie. Zij zou er de volgende ochtend vroeg mee naar het Ministerie voor Buitenlandse zaken om alle documenten te legaliseren.
Kleine teleurstelling: We slapen één verdieping hoger dan de andere reisgenoten. Tip voor adoptie-ouders die volgen: Laat het reisbureau aangeven dat je met elkaar op dezelfde verdieping wilt zitten. (Al was het alleen maar omdat de kinderen dan makkelijker met elkaar kunnen spelen.) Vanmorgen (dinsdag)om acht uur waren we allemaal weer wakker en om 09.00 uur aan het ontbijt. Dat is hier toch echt kariger dan waar we vandaan komen. Het ontbijt werd een vrolijk weerzien met de andere reisgenoten en kinderen. De eerste ervaringen werden uitgewisseld, uiteraard niet voordat we elkaar eerst uitgebreid gefeliciteerd en gecomplimenteerd hadden met de mooie kindertjes.
Met elkaar zijn we na het ontbijt naar het Olympic Green Park gegaan en hebben we het Olympisch Stadion aan de binnenkant bewonderd. Dat Maud nog steeds een bezienswaardigheid is, blijkt wel uit de vele keren dat we gevraagd worden of mensen een foto mogen maken en zelfs met haar en papa op de foto willen.
Om te zien hoe bijzonder we zijn besloten Bart met dochter Joy in de buggy en Bertwin met Bing in de buggy en Maud in de rugdrager een voorstelling synchroon buggy-en te geven midden in het stadion. Binnen de kortste keren stonden er drommen mensen om ons heen om deze voorstelling te fotograferen en te filmen.
Dat we de Chinezen niet meer serieus nemen blijkt wel uit de antwoorden die Bart & Bertwin geven als ze bijvoorbeeld vragen hoe oud de kids zijn: 13 jaar, 8 jaar, het zijn zo maar wat antwoorden. Ze zijn toch al verbaasd een meisje met rood haar te zien, ze kijken nog verbaasder als we zeggen dat ze 8 jaar is............
Vanavond hebben we met z'n allen heel heel erg lekker gegeten in het Peking Duck Restaurant. Een aanrader, tenminste, als je weet hoe en wat je moet bestellen.

Bing lijkt niet onder de indruk van de veranderde omgeving. Hij is en blijft een heel tevreden mannetje, tenminste als hij op tijd iets te eten en te drinken krijgt.
Hij wordt steeds losser en ondeugender, zit overal aan en doet eigenlijk nergens wat op. Ja, nee, niet doen, afblijven of mag niet, voor hem is het allemaal Chinees en hij blijft gewoon doen waar hij mee bezig is.